Etymologia
Angielskie słowo hacker pochodzi od hack, co znaczy poprawka, drobna modyfikacja. Termin hack wśród studentów Massachusetts Institute of Technology 
w latach 60. odnosił się do płatanych żartów, takich jak np. owinięcie górującej nad kampusem uniwersyteckim kopuły folią odbijającą promienie 
świetlne. Aby zasłużyć na to określenie żarty musiały się wyróżniać szczególną pomysłowością i stylem.

Miano hakera nadawali sobie wzajemnie niektórzy członkowie Tech Model Railroad Club (Modelarskiego Klubu Kolejowego) i Artificial Inteligence 
Laboratory działającego na tej uczelni. Część z nich przeniosła później swoje zainteresowanie na komputery . można ich uważać za pierwowzór 
dzisiejszych hakerów.


Technologia
Większość hakerów jest w mniejszym lub większym stopniu związana z kulturą hakerską, jednak bycie hackerem oznacza przede wszystkim wysokie 
umiejętności techniczne.

Nie wszystkie środowiska komputerowe są w równym stopniu podatne na hakowanie. Wiele środowisk, szczególnie często tych szczególnie "przyjaznych dla 
użytkownika", bardzo utrudnia wejście do środka, żeby zobaczyć co tak naprawdę się dzieje, czy wprowadzenie ciekawych i użytecznych modyfikacji i 
obserwację ich skutków.

Wiele systemów operacyjnych (np. Microsoft Windows) nie zawiera domyślnie nawet tak podstawowego narzędzia jak kompilator czy użyteczny dla 
zastosowań programistycznych edytor tekstu. Hakerów z tego powodu spotyka się dużo częściej wśród użytkowników systemów uniksowych, szczególnie 
systemów Open Source takich jak Linux, choć również zamknięte uniksy zwykle są bardzo przyjazne dla programisty.

Najpopularniejszymi językami programowania wśród hakerów są te, które umożliwiają szybkie stworzenie interesujących i użytecznych programów, i dają 
programiście bardzo dużą kontrolę nad programem. Do takich języków należą C (współcześnie również C++) i Perl, oraz wiele nowych języków 
interpretowanych (Python, PHP, Ruby itd.), zaś wręcz przysłowiowo znienawidzony przez hakerów jest COBOL.

Hakerzy używają głównie oprogramowania Open Source. Open Source dostarcza im dużo więcej kontroli nad systemem, niż mieliby w przypadku zamkniętych 
systemów, a także nie ogranicza im możliwości dzielenia się zmianami i poprawkami, które wprowadzą.


Kultura i społeczność hakerów
Hakerzy nigdy nie mieli instytucji, które unifikowałyby całą ich społeczność, choć Internet przyniósł wiele kanałów, które zwiększają stopień jej 
integracji. Specyficzne dla społeczności cechy rozpowszechniają się jedynie przez kontakt pomiędzy poszczególnymi grupami, tak więc czasami element 
kultury hakerskiej powszechny w jednej części środowiska jest rzadko spotykany w innej.

Istnieje też drugi mechanizm rozpowszechniania cech kultury hakerskiej - konwergencja. W kulturze hakerskiej, będącej właściwie swoistą subkulturą 
jednymi z najważniejszych wartości są umiejętności techniczne i technika sama w sobie, jednak wartościami, które scalają społeczność hakerów to 
przede wszystkim ruchy wolnościowe, mi.in ruch na rzecz wolnego oprogramowania i późniejszy ruch na rzecz dostępności kodu źródlowego. Ponieważ 
technologie informacyjne rozwijane są we wszystkich miejscach jednocześnie, te same wytwory kultury hakerskiej mogą się niezależnie rozprzestrzeniać 
w wielu autonomicznych społecznościach. Taki charakter miało rozpowszechnienie się m.in. Linuksa, Perla czy Open Source - rozpowszechniały się one 
jednocześnie wśród wielu hakerów i ich lokalnych środowisk, ze względu na swój bardzo korzystny wpływ na możliwości hackowania, a nie ze względu na 
wpływ centralnych instytucji.

Według Manuela Castellsa, twórcy trzytomowego dzieła poświęconego społeczeństwu informacyjnemu pt. The Age of Information kultura hakerska opiera 
się przede wszystkim na kulturze technomerytokratycznej, która z kolei opiera się na podnoszeniu kwalifikacji technicznych. Podnoszone kwalifikacje 
techniczne z kolei pozwalają na ciągłe dzielenie się wiedzą związaną z dostępnością do kodu źródłowego.

Jedną z naczelnych wartości w środowisku hakerów według Castellsa jest wolność - w trzech wymiarach:

wolność tworzenia 
wolność w dostępie do wiedzy 
wolność form dzielenia się wiedzą 
Castells kulturę hakerów określa także jako kulturę daru.

Drugą z istotnych wartości jest uznanie, prestiż jaki może zyskać haker w środowisku poprzez udostępnianie własnych nowatorskich programów, czy 
rozwiązań w istniejących juz programach. Prestiż wynikający z twórczego wykorzystania wiedzy dla tworzenia nowych technlogii i dzielenia się z nimi, 
jest podstawą do budowania autorytetu w środowisku hakerów. Formalne wykształcenie natomiast nie przekłada się na uznanie hakerów, większość z nich 
to jednak studenci, szczególnie kierunków technicznych i nauk ścisłych.

Mimo, iż hakerzy mają mozliwość spotykania się poza internetem, najczęściej interakcje między nimi mają charakter wirtualny. Komunikacja także ma 
charakter nieformalny, dlatego też nie uzywają oni imion i nazwisk, tworząc swoją tożsamość wokół stworzonych przez siebie nicków.


Żargon hakerów
Hakerzy posługują się specyficznym, do pewnego stopnia hermetycznym językiem. W Polsce jest to zwykle mieszanina polskiego, angielskiego, słownictwa 
technicznego i słów typowych dla kultury hakerskiej.

Eric Raymond redaguje Jargon File, angielskojęzyczny słownik żargonu hakerów. Nie istnieje jak na razie tego typu opracowanie dla polskiego żargonu 
hakerskiego.

Używanie żargonu jest dla hakerów koniecznością, ponieważ muszą się oni efektywnie komunikować w wielu tematach, które nie są obecne w głównym 
nurcie języka, choćby ze względu na ich nowość. Dotyczy to nie tylko słów ściśle technicznych, lecz również mniej technicznych określeń, które 
jednak są duzo krótsze i precyzyjniejsze od tych udostępnianych przez tradycyjne formy języka, takich np. BOFH (dosłownie bastard operator from 
hell, czyli administrator-drań z piekła w znaczeniu administrator o bardzo niskim poziomie tolerancji na błędy i głupotę użytkowników), trywialne (w 
sensie bez potencjału do hackowania, nie zasługujące na zainteresowanie - widać tu odniesienie do żargonu matematycznego), czy thinko (w znaczeniu 
błąd spowodowany chwilowym zaburzeniem procesów myślowych, który jest potem oczywisty dla osoby która go popełniła, od think - myśleć przez analogię 
do typo - literówka spowodowana nieuważnym pisaniem na klawiaturze).

Tekst pochodzi ze strony Wikipedia oryginał.

hosting